yeter!

ya hızlı yaşamaya başlayacağım upuzun bir zaman sonra..
ya da öyle bir çekileceğim ki kabuğuma..

ağır basacak bir taraf ama, yakında göreceğiz =/

nefes almaya çabalıyorum...

Ben hep yazardım eskiden. ne zaman moralim bozuk olsa, ne zaman mutlu olsam, ne olsa içimi döker, rahatlardım. ama artık onu bile yapamıyorum.

ne değişti hayatımda bu kadar? büyüyor olmak mı? hayır, bikaç yıl önceydi o.. peki ama ne?

kendime anlatamıyorum ki derdimi. içimde bi huzursuzluk, nefes almama bile engel oluyor artık. ben kaçtıkça kendimden, o huzursuzluk büyüyüp kocaman oluyor. o kadar da cok yakıyor canımı.

en son yazın böyle titreyerek ağlamıştım. en son o zaman sesim kısılmıştı bağırmaktan. ama yine de şimdiki kadar çaresiz hissetmemiştim. uğruna herseyi göze aldığım şu okul, şu japonca, sadece ruhumu daraltıyor artık. aynı yüzler, aynı sesler, aynı sınıflar, sıralar...

beraberlikler mi? evet bu da diğer parça. bir türlü aradığımı bulamamanın verdiği mutsuzluk.
aşık olup (çoğu zaman oldum zannedip), bir anda her şeyin özelliğini yitirmesi. ve en kötüsü de, gözden çıkarıvermem herşeyi bir çırpıda. bu konuda yazacak o kadar çok şey var ki nereden başlasam acaba diye düşünürken bile midemde garip bi yanma hissediyorum.

gecen yıl da mutsuz olduğumdan yakınır dururdum ama hayatımda kimse yokken bu kadar canım yanmıyordu. kafama göre eğlenir, evime gelir, huzurlu bi şekilde uyurdum. üzülsem bile yalnız üzülmek daha anlamlıydı sanırım şu anla kıyaslayınca. ya ben ne yaptım, ne oldu da böyle saçmaladı hayatım? belki bi işe yarar da mutlu olurum diye insanlara yeniden yaklaşmaya başlamanın cezası mı bu? eskiden de yaşardım birileriyle bir şeyler ama en azından her şeyi mahveden karşı taraf olurdu ve ben suçluluk duymazdım. şimdi öyle lanet bi hal aldı ki olup bitenler. canımı yine yakıyorlar, bu kısmı aynı, ama ben kendimi tanıyamıyorum! sanırım bu en büyük problem. çözmek için uğraştıkça başa dönmem de ekstrası.

yine kapatmam mı gerekiyor kendimi? çok mu mutluydu herkes ben cool kız modunda takılırken? maskemi takma zamanım mı geldi? her daim mutlu (!), kimseye ihtiyacı olmayan Didem...

off... problemler teker teker gelse de biraz nefes alsam diyorum! işte, yazamıyorum artık demiştim, öyle de oldu, içimde kaldı yine her şey. ne yapabilirim ki...

nefes almaya çabalıyorum...